domingo, 23 de mayo de 2010
Solo sé que... te echo de menos.
martes, 16 de febrero de 2010
Perduda entre les lletres
Avui he perdut la rima de les meves paraules i la mètrica dels meus versos. Han desaparegut per allà on t'has marxat amb el teu teatre de falsa comèdia i amb la teva prosa que m’intentava convèncer que tot el que era assonant era consonant.
Encara que la teva novel·la d’amor, de desamor, de tragèdies i de misteri ja tocava la ciència ficció, la teva marxa m’ha creat un hipèrbaton a la meva vida. La ruptura del nostre paral·lelisme ha deixat versos lliures a la meva poesia. Podria utilitzar mil metàfores per explicar-te que sento, sense la necessitat d'utilitzar cap hipèrbole, tot i que si em proposes explicar els meus sentiments per tu podria utilitzar tot el lèxic del diccionari. Perquè tot i que ets una paradoxa constant la meva poesia no pot subsistir sense tu.
Ets l’autor dels temes d’amor de les meves estrofes i qui dona forma als actes i a les escenes de la història d’aquesta part de la meva vida, on tu ets un dels protagonistes.
martes, 9 de febrero de 2010
ღ
jueves, 4 de febrero de 2010
Realidad
sábado, 30 de enero de 2010
Adiós
La culpa ha sido de ambas partes, una desconfianza entre ambas, unas nuevas amistades (como mínimo por tu parte) y una decepción detrás de otra. Como ya sabemos, nos ha perdido lo de siempre y, en mi opinión, unas cuantas malas influencias. Quizá podría haber ido diferente, podría haber cambiado mi actitud y mi comportamiento y quizá, sólo quizá, esto hubiese ido viento en popa. Pero yo una vez escuche que con los amigos puedes ser tú mismo.
Pero bueno, esto no es ninguna forma de dar pena (aunque con esto no quiero decir que me guste la idea del adiós), esto es, como ya te he dicho, una despedida, una entre otras muchas...
sábado, 23 de enero de 2010
En un armario
viernes, 22 de enero de 2010
Nada de dos.
jueves, 21 de enero de 2010
...en el corazón.
domingo, 3 de enero de 2010
Una de esas noches
sábado, 26 de diciembre de 2009
Bye, 2009
domingo, 20 de diciembre de 2009
Momentos fríos
Vale la pena a veces estar en la calle a tres grados.
jueves, 17 de diciembre de 2009
Cosas que pasan...
Y como a buen entendedor pocas palabras hacen falta, y SÉ que nadie va a pillar ni la mitad pues ale.
domingo, 6 de diciembre de 2009
No trates como prioridad a quien te trata como opción
if you hadn't left me waiting in the cold.
And you got your share of secrets
and i'm tired of being last to know
but you don't have to call anymore
i won't pick up the phone
this is the last straw
don't want to hurt anymore...
viernes, 4 de diciembre de 2009
Afinidades
miércoles, 2 de diciembre de 2009
Fuck love :)
domingo, 29 de noviembre de 2009
martes, 24 de noviembre de 2009
Sueños
viernes, 6 de noviembre de 2009
Tonterias, para variar
miércoles, 4 de noviembre de 2009
Delirios
jueves, 22 de octubre de 2009
Que me den :)
martes, 13 de octubre de 2009
Sonríe, nadie lo hará por ti.
jueves, 8 de octubre de 2009
No me entiendo
martes, 6 de octubre de 2009
Contra la ética
lunes, 5 de octubre de 2009
Ilusiones
domingo, 4 de octubre de 2009
El mundo contra mi
Que asco de domingo. Nada sale a derechas. Y encima es de esos dias que nunca se acaba, es interminable. Me he levantado pronto (a las 9.30) porque he tenido una pesadilla y ya no he podido dormir. Pero aún así me he quedado en la cama, mayoritariamente para no ir y arrasar con la nevera. Pero no sé que abría sido peor: recuperar los 4 quilos perdidos en un día o pensar en las cosas que he pensado. Me he levantado a las 11. Me propongo a comer algo pero mi cuerpo no está dispuesto a comer, yo creo que como castigo a lo de ayer. Entonces paso de comer y como desayuno un baso de agua y una pastilla que además me ha sentado mal. Hasta las 2 me dedico a pensar (para variar) y después como lo que puedo. Luego jugar a juegos idiotas en el Facebook pero que al menos me ayudan a no pensar. Ducha y a las 6 vuelta por Badia con un amigo. Vuelvo a casa a las 9 con dolor de cabeza, frío y el autoestima perdido. Y aquí estoy que no he podido cenar decentemente porque me duele el estomago, escuchando música que lo único que hace es deprimirme y eso que es alegre y con cara de gilipollas delante del ordenador. Pero lo bueno es que todavíano tengo sueño ni mucho menos asi que aun me espera como mínimo una hora más de este mierda de día.
viernes, 2 de octubre de 2009
Esa...
miércoles, 16 de septiembre de 2009
Problemas medioambientales
Por si alguien no se acuerda voy a recordar los principales problemas que tenemos hoy en día. El problema más grande es la contaminación atmosférica, la cual cada día es peor. Las causas son muy diversas. Una de las causas es la falta de higiene de algunas personas con la consecuencia de olores asfixiantes e insoportables, sobretodo, en lugares cerraros. Otra causa es la mala leche que producen algunas personas nada más aparecer ante tus ojos. Igual que estos factores está la problemática de algunas personas de no saber cuando sobran creando silencios repentinos en lo que a veces eran conversaciones divertidas o interesantes. Otro factor es la poca consideración por lo demás de algunas personas, que se ponen a fumar a tu lado lanzándote ese insoportable humo. Sí, os parecerá raro porque yo misma estoy enganchada a esos palitos de la tos pero eso no quiere decir que el humo no me moleste de una forma horrorosa. Estas personas crean tos y un posible cáncer de pulmón sin que ni siquiera sea algo que tu haces por ti mismo.
El segundo es la deforestación y desertificación de algunos cerebros. No entiendo como hay tanta gente incompetente trabajando en sitio cara al público; al menos podrían esconderlos un poco,¿no? Lo peor es que ocupen el sitio de gente más cualificada. Pero no solo hablo de los incompetentes si no también de esas personas sin personalidad que se dejan llevar por los demás de una manera bastante patética. La deforestación y la desertificación también es causa de la poca lluvia de cultura de los programas de televisión. Con estos no digo que no este bien que den programas de cotilleo si no que no estaría mal que dieran otra cosa, para variar.
Después está ese calentamiento global que nos está revolucionando las neuronas de toda la juventud (sí, me incluyo). Últimamente hay una tensión sexual que casi se puede tocar. Los termómetros están registrando temperaturas récords, nunca la gente había estado más caliente. En este momento muy pocas personas están tonteando con alguien en busca de algo, yo por ahora (y creo que durante un tiempo) no voy a buscar nada. Éste tonteo sin ton ni son cada vez lo entiendo menos. Aunque claro que viendo anoche la televisión vi una de las causas de este calentamiento repentino, ya que, en una hora que estuve viendo la televisión salieron tres escenas que desprendían bastante CO2. Aunque gracias a Dios solo parece que se está dando en el sector más joven. Lo malo será cuando esto se extienda a adultos, entones sí que vamos a tener problemas.
Un problema que a mi me molesta constantemente es la contaminación acústica. Esa manía que últimamente tiene la gente de decir cosas que realmente no piensa o que no dicen nada. Además de tener que decirlas con un tono de voz con la que no solo se entera el de al lado si no toda la calle. Esas palabras te taladran los oídos y se instalan en tu cerebro causando cefaleas, estrés, fatiga y algo de cabreo. Lo peor de todo es que algunos, muchas veces con signos de desertificación o deforestación, se añaden contribuyendo a este estruendo continuo.
Con todo esto quiero decir que deberíamos dedicarnos a contribuir un poco con la conservación del planeta. Y dejarnos de guilipolleces, de dejarnos llevar (e este termino no sé porque uso el plural). Bueno y con todo esto hago saber que hopy me siento un poco ecológica y muy criticona.
lunes, 14 de septiembre de 2009
Bla.
Palabras que no dicen nada, que no llegan ni a entrar en mis oidos, que salen directamente, palabras falsas que no escucho, que tienen vetada la entrada en mi cerebro.
sábado, 12 de septiembre de 2009
Pequeño pero jodido problema
Para que lo entendáis yo pienso que cada uno en un grupo hace un rol, un papel que, quizá sin querer, se interpreta. Pues bien, hoy me he dado cuenta de que mi rol ha cambiado completamente. Antes yo simple emprendía el papel de pareja feliz junto a él. Ahora es todo lo contrario. He descubierto que el papel que ahora hago es de chica que no puede mirar mucho rato a otra pareja porque el corazón se le parte en mil pedazos. No puedo ver la felicidad de las parejas porque me recuerda miles de momentos, de risas y de besos que en estos momentos me duelen. Muchos pensaran que es normal, que acabo de salir de una relación larga y que durante un tiempo me dolerá. Yo también lo pensaba, lo que no pensé es que fuera de esta manera. Es como si me estuvieran sujetando la cabeza y obligándome a ver en una pantalla en 3-D todo lo que más me duele y echo de menos.
Yo ya he pasado otras separaciones pero nunca me había pasado este. Siempre había adoptado el rol de pasar del ex y punto. Pero esta vez no es así y lo único que espero es que cambie muy pronto.
miércoles, 9 de septiembre de 2009
Contra ellos
Lo he estado pensando y al final me voy a hacer lesbiana. Estoy hasta los huevos de todos los tíos de este mundo. ¿Porqué narices todo hombre que entra en mi vida me acaba haciendo daño? Estoy hasta las narices. ¿Porqué la naturaleza nos tuvo que poner este castigo a las mujeres? Sería mejor que los espermatozoides salieran de una planta y así los hombres no tenian razón de existencia.Hablando en serio, pensando tras un largo rato, no he sabido encontrar un solo hombre que haya entrado en mi vida y no me haya hecho daño. Bueno mi padre, que aunque alguna vez me haya reñido el lo tiene permitido. Creo que si a las mujeres nos hubiesen valorado desde un principio la historia que estudiamos en el cole y la situación actual del mundo sería muy distinto. Si nos hubiesen dejado gobernar y opinar dudo que hubiese habido una Guerra Mundial y, aun menos, dos. Además, pensad, ¿cuántas mujeres hay que hayan sido asesinas en seria, villanos, dictadores...? Claro que habrá casos pero ni punto de comparación de hombres. Bueno si alguno se ofende ya sabéis lo que dice el dicho: ajo y agua y a quien no le guste que no mire.
Y no, no me voy a hacer lesbiana, me gustan demasiado los tíos aunque la mayoría (por no decir todos) sean unos imbéciles. Quizá ya mañana no tenga esta vena feminista y no tenga ganas de que los hombres desaparecieran, pero lo que sí que quiero mandar un mensaje a todo hombre que lea esto: a veces tocáis muchos los ovarios.
martes, 8 de septiembre de 2009
Mis 7 queridos pecados
El primero es la soberbia, en wikipedia lo definen como deseo por ser más importante o atractivo que los demás, fallando en halagar a los otros. Halagar a otros no me cuesta pero desear ser mejor que otros lo deseo mucho. Mi conclusión: soy soberbia, aunque sea un poquito. El segundo es la Avaricia que también la cometo como ya he dicho no me gusta compartir a la gente, me gusta quedármela toda para mi. Por tanto también soy avariciosa. La pereza y la gula. Pfff... me gustaría no cometer estos dos pecado porque contra más lo cumplo más se hinchan mis michelines. Jajaja. Bueno llevo cuatro de cuatro. Ira también pero a pocas personas se la otorgo, a unos cuantos solo les otorgo mi indiferencia que me cuesta menos trabajo que la ira y es un sentimiento menos intenso. Otro pecado para la lista. Envidia no soy envidiosa la verdad pero estoy segura de que alguna vez he envidiado algo aunque sea un poquito. Y por último, y el que más me gusta, la lujuria. Esta tiene el record entre mis pecados =$
Entonces después de dar un pequeño repaso por cada uno de los pecados y verlos en mi día a día he llegado a una conclusión: prefiero quemarme toda la eternidad en el infierno a pasarme toda la vida echa un muermo.
domingo, 6 de septiembre de 2009
Negativismo
Como alguien me ha dicho hoy soy como una tortuguita, por fuera tengo una fachada dura pero por dentro con un solo dedo me puedes aplastar. Aunque me gusta más la metáfora de mis uñas porque personalmente las tortugas me dan bastante asco aunque es lo que provoco a alguna gente. Y bueno por si alguien se lo pregunta las uñas de mis manos están perfectas como siempre van a estar con la mayoría de la gente, pocas personas me van a ver quitándome la máscara de esmalte que cubre mi tristeza...
viernes, 4 de septiembre de 2009
Siniestro total.

Depresiva
jueves, 3 de septiembre de 2009
Mi cielo

miércoles, 2 de septiembre de 2009
Querido tú,
Últimamente me encuentro sola entre el silencio de la noche. Echo de menos tu piel, tus caricias y tu cuerpo. Lo único que me falta eres tú y sin ti no puedo ser feliz. Por ti podría nadar el río más largo que me lleve al océano más oscuro y misterioso hasta llegar al continente más recóndito y salvaje solo para que tu mirada se cruce con la mía. Solo eso, una mirada, la tuya. Y es que sería capaz de cualquier cosa por ti. Te seguiría al fin del mundo para estar contigo. Ahora más que nunca me he dado cuenta. Cuando más me faltas. Se puede hablar de otros hombres pero ninguno será como tú. Tu eres mío y yo tuya. Ya nadie lo puede cambiar.Los dos tenemos algo que muchos darían lo que fuera por tenerlo: un amor verdadero. Poca gente puede conseguir eso, pero nosotros lo hemos hecho. Nos damos todo sin esperar nada a cambio. Y me he dado cuenta de que no se trata solo de quererse incondicionalmente sino, de no verte a ti mismo con nadie más que con esa persona, intentar contemplar el futuro y verte a ti mismo con él, sentir que es tu sino. Es algo indescriptible. De lo único que me arrepiento es de no haber visto antes todo esto. Ahora mismo tengo ganas de ti, de pasar todo el tiempo que pueda contigo, de poder tocarte, de poder ver cada una de tus virtudes y cada uno de tus defectos con mis propios ojos, abrazarte cada noche, oír cada uno de tus suspiros, verte cada mañana, escuchar como susurras mi nombre, reír y llorar contigo, contarte todos mis secretos y oír los tuyos.
Creo que aquel invierno hice una buena elección y, pase lo que pase, sé que lo que siento por ti es verdadero y único. Nunca había tenido un grado de implicación así con nadie y es algo que me llena de vida y de esperanza para seguir avanzando en el día a día. Nuestro amor le puede a la distancia y a todos los malos momentos. Nada se puede comparar a mi amor por ti.
Atentamente,
Yo
martes, 1 de septiembre de 2009
Él
lunes, 31 de agosto de 2009
Sueños rotos
Una de amigos
Tengo ahora unas cuantas cosas claras: la primera de toda, y más importante, es que si vuelvo con él no voy a volver a dejar a mis amigas, aunque sea durante este último año de bachillerato les voy a dar todo el por saco que no les he dado en este año y 7 meses; segundo, no pienso ser la tonta que consuele a gente la cual no me valora o que lo único que intenta es llamar la atención.
(Si alguien lee esto y se siente identificado con alguna de las cosas malas que digo que lo diga a la cara que no vaya rajando (: )
domingo, 30 de agosto de 2009
Algo así como una presentación
Empezaría hablando de mis cosas buenas pero es que tampoco hay demasiadas y son más interesantes las malas. Así que empecemos por mi egoísmo. Porque soy egoísta y además caprichosa. Pero mi egoísmo no es respecto a no querer compartir con mis amigos sino de no querer compartir a mis amigos. Y respecto a lo de caprichosa… los que más me conocen lo saben bastante bien, aunque no son muchos, me sobran bastantes dedos de la mano si me pongo a contarlos. Y eso, es por otro defecto. Tengo una gran desconfianza hacia los demás. Tengo un miedo constante a que me dañen o a no gustarles o, que cuando les haga un hueco en mi corazón, me abandonen. Tengo más cosas malas pero prefiero no contarlas que no quiero asustar demasiado.
Bueno, cosas buenas… a los que considero mis amigos les intento cuidar y entregarme a ellos (sin pensar mal) de manera incondicional. Aunque a veces cueste y cuando me enfado me enfado mucho, demasiado, sobretodo, si me siento traicionada. Me gusta ayudar a la gente. Soy detallista aunque pocas veces lo puedo demostrar porque mi dinero es bastante escaso, pero ya estoy acostumbrada.
Mis gustos se reducen a la lectura y la música. En la lectura sobretodo Crepúsculo. Ssoy una friky que se ha leído los libros cuatro veces cada uno, ha visto la peli tres mil veces y cada día mira la página web unas veinte veces. Y la música me gusta de todo, pero siempre que me digan algo… Cuando estoy triste baladas (generalmente en inglés) que hablen más o menos de lo que me pasa (sí, en cierto modo es recordar más el asunto pero bueno..) cuando estoy alegre y enamorada: house y música con letras que hablen de alegría y historias de amor. También me gustan los éxitos de los 80’ (L). Eso sí, nunca me veréis cantando. Lo odio. Ah! Y también me gusta estudiar, me siento bien aprendiendo y me encanta sacar buenas notas y ver la cara de algunos cuando no consiguen superarme, sí soy algo orgullosa. Aunque la frase que más diga es no sé…
Y, bueno, por si a alguien le interesa: me llamo Laura, vivo en Badia (que, por cierto, la odio) y tengo dieciséis años y respecto a mi físico mejor no hablar.