martes, 6 de septiembre de 2011

Reflejos

A veces con el paso del tiempo se crean pequeños reflejos de otros tiempos, de sentimientos ya vividos y de esperanzas ofuscadas. Hay destellos demasiado vividos como noches en vela sin ningún sentido tirados en el sofá simplemente por el placer de recordar o recorrer sensaciones y escalofríos al vivir nuevos momentos que te hacen recordar el bien y el mal que puede producir cada beso.
Jodidamente fácil y puñeteramente difícil.

viernes, 2 de septiembre de 2011

Odio que tengas esa facilidad para hacerme sonreír cuando estoy mal.

sábado, 30 de abril de 2011

No sé que está pasando y no sé lo que quiero que ocurra. No sé si esperar es en vano o irme es la solución. No sé si hago bien o mal, si soy egoista o si me miento a mi misma.

Lo que sé es que odio esta puta sensación.

martes, 26 de abril de 2011

Aquí llego el momento de partir. Sin mirar hacia atrás. Hoy me largo de aquí donde la pena vence y el recuerdo es el sustento para sobrevivir. Adiós al pasado.

Toca vivir el presente donde cada sonrisa es efímera y cada caricia única e irrepetible.

miércoles, 20 de abril de 2011

Peace with myself

Después de mil intentos de escribir algo, de más de dos horas escuchando las mismas canciones, no he conseguido describir lo que siento mejor que esta cita:

Entre nuestra alma y nuestro cuerpo hay muchas pequeñas ventanas y a través de éstas, si están abiertas, pasan las emociones, si están entornadas se cuelan apenas; tan solo el amor puede abrirlas de par en par a todas y de golpe, como una ráfaga de viento.

jueves, 14 de abril de 2011

Sé con los demás como te gustaría que fueran contigo

Cada historia es un libro en el que página a página vas escribiendo cada momento, cada silencio y cada sentimiento. Hoy he pasado la última página de esa historia.

Ya se han acabado los juegos, las mentiras y las medias verdades. Ahora solo queda colocar el libro en esa estanteria donde está el resto, que te recuerdan cada uno de tus momentos bonitos y de tus errores. Pero ya se sabe que cuando se cierra un libro se abre otro...

Cada día un poquito más feliz, gracias por haber desaparecido de mi vida.

martes, 29 de marzo de 2011

Las cosas tienen la importancia que les da uno mismo


Horas vacias de biblioteca, pequeños ratos de sol, de nubes y de esa pequeña sensación que hace que el día sea diferente. Hace ya unos dias firme la paz conmigo misma y con mis complejos. Decidí que no hace falta tener una razón para sonreír. Sin embargo, tengo una bonita razón para hacerlo...
GRÀCIAS, vosotros sois lo realmente importante.

martes, 1 de febrero de 2011

Hoy, después de meses sin escribir, escribo por alguien.

Él es la persona que más sabe de mi y que siempre me acompañará en todos esos momentos en los que necesite un abrazo, en aquellos momentos donde no hay nadie más o esos en los que no quiero a nadie más que a él. Sé que le dará igual que le diga, que le reproche o de que me queje, sé que él me quiere y no le importan mis rabietas. Él está aquí cuando, como hoy, no tengo fuerza suficiente como para esbozar una sonrisa. Piensa en mi, me llama, se preocupa cuando estoy enferma o cuando no aparezco en días. Sabe, por mis actitudes, sin la necesidad de verme o que le cuente, cuando estoy mal, cuando sus actitudes me molestan o cuando no tengo ganas de reir...

Realmente solo pido tu cariño y tu atención y tú me lo das siempre...


Espero poder encontrarte un día de estos....

sábado, 16 de octubre de 2010

Hey, soul sister...

Porque lo que mejor que he hecho en mi vida ha sido

QUERERTE COMO A NADIE.

Lo siento.

sábado, 17 de julio de 2010

Complicaciones

Ana biebek (Árabe)
Obicham te (Búlgaro)
Miluje te (Checo)
Jeg elsjer dig (Danés)
Ich liebe dich (Alemán)
Aloha wau ia oi (Hawaiano)
Ani ohev otah (Hebreo)
S'agapo (Greigo)
Mina rakastan sinua (Finés)
Eg elska tig (Islandés)
Sarang heyo (Coreano)
Jeg elsker deg (Noruego)
Ana moajaba bik (Marroquí)
Techihhila (Sioux)
Hum tumhe piar karte hae (Hindi)
Wo ai ni (Chino mandarín)
Jag alskar dig (Sueco)
Ik hou van jou (Holandés)
Aishiteru (Japonés)
Eu te amo (Portugués)
Je t'aime (Francés)
I love you (Inglés)
Ti amo (Italiano)
T'estimu (Catalán)
Te quiero (Castellano)



Lo que yo digo... a veces soy demasiado complicada pero creo que más o menos te queda claro el mensaje, ¿no?

Alejandro ♥

sábado, 5 de junio de 2010

Fotos

Fotos, fotos, y más fotos. Ciento cincuenta y cinco fotos en total. Todas son un recuerdo, un momento, un segundo captado en unos cuantos megabites. Unas haciendo el tonto, otras de improvisto, otras juntos, y (las que más me gustan) sonriendo. En definitiva, algo que no es material, si no un simple archivo del ordenador que te puede generar tantas emociones... Tan bonito y tan fácil de eliminar: marcar, suprimir, enter. Tan fácil como borrar ciertos sentimientos o parte de ellos, tan fácil como borrar parte de tu esfuerzo y felicidad. Fácil para ti, pero ¿cuánto le costará al ordenador procesar la acción de borrar? La única esperanza es que todo haya quedado en la papelera de reciclaje y sólo tenga que adivinar como darle a restaurar todo.

domingo, 23 de mayo de 2010

Poco a poco me voy encontrando allí donde me perdí. Y voy echando de menos lo que creo que nunca volveré a tener. Aquél que me hacia reír solo de verle, aquél con quien las conversaciones fluían, aquél que me dedicaba su sonrisa cuando se acercaba. No sé porqué pero te sigo perdiendo.

Solo sé que... te echo de menos.

martes, 16 de febrero de 2010

Perduda entre les lletres

Avui he perdut la rima de les meves paraules i la mètrica dels meus versos. Han desaparegut per allà on t'has marxat amb el teu teatre de falsa comèdia i amb la teva prosa que m’intentava convèncer que tot el que era assonant era consonant.

Encara que la teva novel·la d’amor, de desamor, de tragèdies i de misteri ja tocava la ciència ficció, la teva marxa m’ha creat un hipèrbaton a la meva vida. La ruptura del nostre paral·lelisme ha deixat versos lliures a la meva poesia. Podria utilitzar mil metàfores per explicar-te que sento, sense la necessitat d'utilitzar cap hipèrbole, tot i que si em proposes explicar els meus sentiments per tu podria utilitzar tot el lèxic del diccionari. Perquè tot i que ets una paradoxa constant la meva poesia no pot subsistir sense tu.

Ets l’autor dels temes d’amor de les meves estrofes i qui dona forma als actes i a les escenes de la història d’aquesta part de la meva vida, on tu ets un dels protagonistes.

martes, 9 de febrero de 2010

ღ

Dime porque preguntas cuanto te he echao de menos, si en cada canción que escribo corazón eres tú el acento. No quiero estrella errante, no quiero ver la aurora, quiero mirar tus ojos del color de la cocacola.

jueves, 4 de febrero de 2010

Realidad

Quizá sea verdad que me pierdo entre mis sueños. Quizás hasta tal punto que llego a no distinguir el sueño y la realidad. Así que porfavor, lo único que quiero es empezar a ver únicamente la verdad, no quiero vivir más de los sueños...

sábado, 30 de enero de 2010

Adiós

Creo que hace ya mucho que la perdimos, lo de estos últimos meses simplemente ha sido un intento de reanimarla, pero algo ya muerto no revive. Este ha sido su final, el último lazo que nos unía, en parte obligatorio, está llegando a su fin, así que va siendo hora de pactar un adiós.

La culpa ha sido de ambas partes, una desconfianza entre ambas, unas nuevas amistades (como mínimo por tu parte) y una decepción detrás de otra. Como ya sabemos, nos ha perdido lo de siempre y, en mi opinión, unas cuantas malas influencias. Quizá podría haber ido diferente, podría haber cambiado mi actitud y mi comportamiento y quizá, sólo quizá, esto hubiese ido viento en popa. Pero yo una vez escuche que con los amigos puedes ser tú mismo.

Pero bueno, esto no es ninguna forma de dar pena (aunque con esto no quiero decir que me guste la idea del adiós), esto es, como ya te he dicho, una despedida, una entre otras muchas...

sábado, 23 de enero de 2010

En un armario

Una noche cualquiera, un bar cualquiera, comiendo comida corriente, pero eso sí, no con una persona cualquiera. A partir de ahí ya nada es insignificante. Cada gesto, cada expresión, cada sonrisa o cada mirada se te hunde en un lugar donde nunca pensastes que algo tan común se hundiría. Todo esto acompañado de una buena conversación. No diré que era el ambiente perfecto, pero no estaba mal. Recordamos mil recuerdos y nos contamos otros mil.
Con todo esto quiero llegar a la conclusión de que todo esto acabaría sucediendo, tarde o temprano, y si no paso hace un tiempo en aquel armario pasaría cuando pasó o dentro de un mes. Y es que, tal y como tú dijistes, en ese armario no se hizo nada, ni se comenzó nada, ni siquiera hubo un indicio de algo pero, por primera vez, ambos, pensamos que no estarían mal algunas cosas.

viernes, 22 de enero de 2010

Nada de dos.

Un poco especial y a la vez nada y prefiero que no sea nada porque no me arrepiento de lo que hice estoy mil veces mejor ahora y para recordarme eso escribo esto, porque nada supera esto, ni siquiera aquello y por eso te digo:
NADA DE DOS

jueves, 21 de enero de 2010

...en el corazón.

Después de tanto tiempo he vuelto a recordarte, no es que me haya olvidado de ti, es imposible, me enseñastes demasiado. Quizá debería a ver pensado un poco más en ti y haber intentado ir a verte, allí donde "estas" alguna que otra vez, pero ya me conoces no me hace falta ir a verte para llevarte en el corazón. Han cambiado tantas cosas des de la última vez... ya casi tres años... Ahora como supongo que ya sabrás tengo 17 años (me acuerdo que qiempre eras la primera en acordarte, que te levantabas temprano y me llamabas para felicitame), ahora ya no soy tu niña rubia ahora soy una mezcla entre peliroja y castaña oscura. Tampoco soy ya una niña y no tengo nada de inocente aunque lo aparente. No es que no haya superado nuestra despedida pero últimamente me acuerdo de ti. Tantas embarazos, tantos bebes... seguro que te hubiese encantado ver a tus tres nuevas bisnietas.
En fin, no vale la pena hundirse en el recuerdo pero sí que vale la pena tenerte en el corazón.

domingo, 3 de enero de 2010

Una de esas noches

Hoy es una de esas noches en el que mi corazón me pide que le deje salir a escribir. Quizá no sea lo mejor dejarle porque en cierto modo tiene tantas cosas que decir que da un poco de miedo. También hoy es una de esas noches en que la cabeza te pide llorar hasta dormirte del cansancio porque son muchas emociones acumuladas. No todas las emociones son malas, todo hay que decirlo, pero siento que hay dos que cada día van creciendo un poquito más. Y como siempre, hay una de cal y otra de arena, una buena y una mala. Esta vez he tenido suerte, la más fuerte y la que más crece es la buena. Y es que cada día le quiero más. La mala, en este caso, no es que crezca mucho pero es una emoción nueva, que nunca había sentido. No está siempre en mi cabeza, al contrario que la otra que está bastante tiempo por ahí rondando, pero cuando viene lo hace con un cargamento de flechas dirigidas hacia mi cabeza. Quizá también me lo busqué por leer lo que no debo.
Solo sé que esta noche no vale la pena llorar y por eso no lo haré porque supongo que son tonterías... o eso espero.

sábado, 26 de diciembre de 2009

Bye, 2009

Ha sido un año largo, no podría decir de los mejores porque no he estado todo el año tan bien como ahora, he pasado muy malas rachas. Pero al final ha valido la pena el 2009. Si me tuviera que quedar con un trozo de año sería de setiembre hacia delante, pero deteniéndome en algunas fechas en concreto. Me arrepiento de muchas cosas que he hecho y también de algunas que no he hecho. Pero también estoy orgullosa de haber hecho muchas otras, de dar algún que otro paso importante en mi vida, de volver a enamorarme (cosa que nunca pensé que me pasaría tan pronto), de ser feliz con las pequeñas cosas de la vida... Y bueno aquí acaba este año y empieza el 2010 con muchas cosas por hacer como el viaje de final de curso, la selectividad, la uni y muchas más cosas que tengo en mente como irme a una casita de no sé donde a pasar un finde o (que más seguro será para el 2011) irme a Galicia.
Aunque estas fechas no me gusten especialmente, porque veo la Navidad una fecha un poco falsa, no solo por el hecho de no ser cristiana sino porque creo que hay mucha falsedad en el ambiente, porque llamas a personas que normalmente no llamarías por compromiso, haces regalos casi por obligación... y yo la verdad es que pienso que los regalos no los tienes que hacer si que que los tienes que querer hacer. Pero bueno, centrándome en el tema, estas Navidades están siendo diferentes.
Osea que adiós, 2009, espero olvidarme de una parte de ti y la otra ya la tengo guardada con llave para que no se vaya. Y respecto al deseo para 2010 solo pido seguir así de bien, llegar a adelgazar unos cuantos quilos, que algunas cosas vayan para largo y poder hacer que los de mi alrededor estén igual de bien que yo.

domingo, 20 de diciembre de 2009

Momentos fríos

Sentados en un banco explicando tonterías, planeando burradas, recordando momentos, riendo, mintiendo y sincerándonos.
Vale la pena a veces estar en la calle a tres grados.

jueves, 17 de diciembre de 2009

Cosas que pasan...

Se dice que las cosas claras y el chocolate espeso, pero aquí no hay nada claro y la única espesa soy yo. También se dice que las verdades duelen y sí lo hacen, así que prefiero vivir en mi mundo espeso donde estoy ausente del mundo y evitar las verdades. Y como las cosas malas nunca vienen solas y voy al contrario que el mundo, estas fechas en las que se supone que debería estar contenta porque ya casi es Navidad me deprimo de mala manera. Y además está ese típico y jodido ojo por ojo que me come por dentro.
Y como a buen entendedor pocas palabras hacen falta, y SÉ que nadie va a pillar ni la mitad pues ale.

martes, 8 de diciembre de 2009

Prometer hasta meter y una vez metido olvidar lo prometido :)

domingo, 6 de diciembre de 2009

No trates como prioridad a quien te trata como opción

Could've loved you all my life
if you hadn't left me waiting in the cold.
And you got your share of secrets
and i'm tired of being last to know
but you don't have to call anymore
i won't pick up the phone
this is the last straw
don't want to hurt anymore...

viernes, 4 de diciembre de 2009

Afinidades

Últimamente mi locura está rozando el borde de lo indebido. Hago todo lo contrario de lo que quiero y lo que más quiero cada vez lo alejo más de mi. Pero a la vez lo que más quiero no lo puedo tener por dos simples razones: no me voy a apropiar algo que no es mío y por la frustración de no tenerlo cogo todos los reemplazantes que puedan existir a mi abasto...
Es una sensación rara pero aunque tengo algun reemplazante de esta cosa ninguno me llena tanto como el original, ninguno me crea una dependencia igual... Cada vez me doy más cuenta de que lo que me atrae tanto de eso no es amor, ni encaprichamiento sino una afinidad que no he tenido nunca con nada. Es una conexión, unos lazos, un te quiero tener pero a la vez quiero ser libre y no depender de eso.
Si hasta ahora no estaba complicada la cosa ha salido otro elemento. Este elemento es incompatible con el primero y sé que podría llenar cosas que el primero nunca llenó y algunas (pero no todas) de las que sí pudo...
Cada vez estoy más perdida... Vaya mierda de quererlo todo y no tener dinero para comprarlo... Bah... Como siempre ahogaré mis penas mañana con una sesión de house y alcohol :)

miércoles, 2 de diciembre de 2009

Fuck love :)

No hay peor insulto hacia una persona que el hecho de que la ignoren. Y no hay mayor verdad que la afirmación de que el amor ha sido (y es) lo más bonito de todos los tiempos y a la vez el mayor arma que puede tener un hombre para hacer daño. Y es que todo es así, todo lo que en un principio es algo bonito puede ser lo peor para otra persona, porque nadie se imagina lo que llega doler una sonrisa, un abrazo, una mirada, un beso o un te quiero.

domingo, 29 de noviembre de 2009

Quizá para ganar muchas veces se tenga que perder.

martes, 24 de noviembre de 2009

Sueños

Abrí los ojos y me sorprendió lo que vi: un bosque. La tenue luz que se filtraba entre las hojas era de color esmeralda mietras que el suelo era de un color marrón intenso.
Entonces le ví. Sonreí. Y fui hacia él, no sé si me alegraba tanto por ser él o por ser alguien. Corrí hacia allí pero justo cuando quedaba un metro entre él y yo paré. Había algo raro en todo eso. Estiré el brazo y topó con algo. Un cristal, un cristal totalmente transparente nos separaba el uno del otro. Él alargo su mano y la puso a la misma altura del cristal que estaba la mía. Y allí nos quedamos mirandonos a través del cristal, con las manos unidas pero a la vez separadas.
Tan cerca pero a la vez tan lejos...

viernes, 6 de noviembre de 2009

Tonterias, para variar

Después de salir a la calle, pasar frío, hablar un poco con alguien y quitarme este maldito mono estoy algo más relajada que antes. Quizá mis enfados no sean más que una forma de pagar lo que me pasa con alguien pero yo creo que esa persona se merece mis enfados. Quizá también, tal y como me han dicho, querer sentirme superior a esa persona (no es algo muy común en mi pero puede ser) o pensar en qué dirán pero ahora que estoy más relajada escribo para relajarme un poquito más porque el texto que he escrito antes decía cosas un poco fuertes (que no digo que sean mentiras) pero no creo que a nadie le interesen los trapos sucios míos ni de nadie.
Así que aquí estoy con un sanwich en el estomago como única comioda en todo el día, frío, un poco de dolor de cabeza y huesos y con ganas de hacer mil cosas pero sin poder hacer ninguna. Y es que lo que yo creo que tengo es impotencia de no poder hacer lo que quiero y no no tener lo que quiero. Sí, lo sé, yo misma lo digo a todo el mundo, a todo el mundo le llega su momento de hacer las cosas aunque a veces tarde más de lo que queramos pero yo soy una versión rara del perro ese del hortelano (o como se llame) que si yo no como no quiero que los demás coman. Sé que lo único que consigo con esta ¿filosofía? en fastidiarme a mi misma porque me deprimo yo sola pero de los errores se acaba aprendiendo aunque sea tropezando con ellos veinte veces antes de aprender.
Con esto no quiero decir que no sea feliz porque creo que ahora lo estoy siendo de forma en que no lo hacia des de hace mucho tiempo. Ahora no tengo ninguna clasede ataduras con nada ni con nadie, no me hace falta decirle a nadie que he hecho durante el día y no tengo que mirar de no hacer según que cosas por miedo a que nadie se moleste. Ahora soy dueña de mis actos y solo respondo yo misma ante ellos.
Se nota que mi aburrimiento y mi agobio de estar en casa va siendo cada vez mayor y por eso actualizo esto más a menudo y escribo tonterias más grandes, pero es que durante estos dias me he visto una serie entera por internet y escuchado la discografia entera de unos 10 artistas y ya no me queda nada que hacer.

miércoles, 4 de noviembre de 2009

Delirios

Aquí estoy a pocos días de mi cumpleaños y con gripe, o al menos eso creo ya que tengo todos los síntomas porque no pienso estar horas esperando a ningún médico para que me digan algo que ya sé y además los médicos me ponen más enferma. No sé si será a causa de la fiebre que va por 38 y subiendo pro tengo ganas de escribir mil cosas y todas las más tontas del mundo, espero que en el examen de hoy al que he sido tan tonta de ir con fiebre no haya puesto muchas.
Y bueno me espera un bonita semana con fiebre, sin poder celebrar mis esperados diecisiete años (por fin no seré la más pequeña de la clase), teniendo que estudiar porque si no (como dicen los de mi clase) me voy a tener que ir comprando un bote de vaselina porque los profes me van a pegar una follada con los examenes :) Además de delirar por la noche e ir chillando cosas mientras duermo (Thais si comentas no digas lo que dije ^^"). Es un agobio estar en casa y encima a mi madre le ha dado por cebarme con chocolatinas, galletas y no sé cuántas clases de bizcocho y mi hermana está rabiando porque dice que me he puesto mala adrede para robarle protagonista (habría que darle un aplauso a la pobre y después mandarla al psicólogo). Y bueno como de costumbre me he quedado sin ideas y la verdad es que ya no sé como definir este texto que no explica nada y al mismo tiempo demasiadas tonterias. Así que me voy a estudiar un rato, para variar.

jueves, 22 de octubre de 2009

Que me den :)

Sí, eso mismo, que me den. No es que sea masoca. Pero cada vez lo parece más porque aguanto la mierda de todos. Soy la tonta que tiene que ir oliendo la mierda de los demás. Si al menos se dijera que es la mía, pero no, mía no aguanto porque en estos momentos tampoco tengo. Pues eso, que estoy un poco hasta los ovarios. Estoy cansada de que los demás me hagan coger su mierda cuando ellos solitos la han cagado, si te molesta tu mierda pues no la espandas y menos aun, no se la hagas recoger a los demás porque al final los demás te la van a tirar por encima y va a ser peor. La moraleja: recoger vuestra mierda si no quiereis que os la tire por encima y tengais que ir apestando por una larga temporada.
Ya sé que no es normal oírme hablar (verme escribir en este caso) de "metáforas" tan asquerosas pero estoy un poco cansadita ya del tema :)

martes, 13 de octubre de 2009

Sonríe, nadie lo hará por ti.

Tanto leer sobre la felicidad no encontrada, perdida o nunca tenida; tanto leer de vivir, no vivir o dejar de vivir, me han entrado ganas de escribir quizás de un tema relacionado o quizás no pero simplemente tengo ganas de escribir.
Mi día no ha sido el mejor del mundo llevaba desde el viernes esperándolo y la verdad es que ha sido una gran decepción y se ha pasado muy rápido... rápido como uno que yo me sé... Pero bueno estoy aquí sonriendo y riéndome de mi misma. Además los exámenes me han ido algo más después de pasarme dos días enteros hincando codos, pero bueno ya veremos los resultados, mi truco es pensar siempre que has suspendido así si después lo haces no te desilusionas tanto. Porque si piensas que las cosas son perfectas y te van a ir bien después cuando veas la realidad te vas a deprimir. Si te aferras a los momentos de felicidad cuando te sueltes de ellos el suelo está abajo y como mucho puedes tener la suerte de no darte de cabeza y abrírtela. Porque sí, la vida está llena de momentos malos pero ¿no es mejor reírte de ellos en vez de hundirte en ellos? Ya llegará el buen tiempo pero de mientras haz de tu mal tiempo solo una pequeña nube tocacojones pero que acaba desapareciendo. Por que si tu no sonríes nadie lo va a hacer por ti y aunque lo haga no va a ser ni la mitad de satisfactorio que si lo haces tú mismo.
No digo que sea fácil pero vale la pena porque yo soy la primera que me decepciono por todo, me deprimo cuando veo la verdadera realidad, la que me aferro a las ilusiones y buenos momentos y luego caigo de cabeza y la que de una pequeña nube toca cojones hago un diluvio. Pero ya no porque me he dado cuenta que no vale la pena. Y me he dado cuenta hoy, hoy que he vivido una de las situaciones más tontas de mi vida. Hoy que me he metido en la cabeza del lobo sin pensármelo dos veces y he salido riendo. Hoy que he hecho campana, precisamente hoy que he hecho cosas bastante inmaduras creo que he madurado, o al menos pensado, un poquito. Así que pensando y pensando he llegado a unos cuantos acuerdos con mi querida mente la primera no más beber para ahogar penas (porqué sí lo hice y por eso me puse así); seguir sin ilusionarme por nada, todo es más fácil y emocionante (aunque parezca mentira); no más encaprichamientos (no, Laura, no); no más hacer campana porque si no después no me entero y por último sonreír por la más mínima cosa por que si yo no lo hago nadie va a sonreír por mi.

jueves, 8 de octubre de 2009

No me entiendo

Voy al revés del mundo. No me entiendo. Cuando tengo mis deseadas emociones fuertes nada más decir que sí ya me estoy arrepintiendo. ¿Hola? Hay alguien en mi cabeza o ¿es que también mis neuronas me han abandonado?

martes, 6 de octubre de 2009

Contra la ética

Por un día me gustaría hacer todo al revés. No hacer lo que tengo que hacer y hacer lo que no debería. Sería divertido ver algunas caras, algunas situaciones. Creo que ese se convertiría en uno de mis mejores días de mi vida. Aunque después, como siempre, estarían las consecuencias. Dejar de estar regida por normas y tonterías de las cuales yo tengo la mayoría de la culpa, pero ese es otro tema, y ahora estoy positiva por lo tanto no tengo ganas de pensar cosas que no valen la pena pensar. Creo que necesito una vía de escape para esta rutina. Algo que se salga de lo normal. Y la verdad es que ya paso de enchisparme, hablo demasiado. Paso de leer, demasiado tranquilo. Me aburro y no sé que hacer porque no es que no tenga cosas, porque tener tengo demasiadas, pero ninguna me llena. Y es que últimamente quiero hacer todo lo que no puedo hacer porque lo que no puedo hacer sería lo más divertido. Pero no puedo por normas y cosas tontas que me condicionan. Seguro que quien lea esto estará pensando: "Esta chica está loca, ¿de qué narices habla?" Bueno si os lo preguntáis es porque habéis entendido el texto. Porque a mis pensamientos no hay quien los entienda.

lunes, 5 de octubre de 2009

Ilusiones

Ilusiones por todo y por nada. La tonta ilusionada, a la que cada día le rompen una ilusión y que cada vez sueña con cosas más imposibles que nunca llegará a tener porque no puede a aspirar a tanto. Todos se lo dicen pero ella no escucha, está ocupada con sus pájaros en la cabeza. Pero lo que le pasa es que tantos pájaros la están dejando sin cerebro con sus picotazos. No se intenta conformar con lo que tiene, mayormente porque le faltan cosas. Quiere tenerlo todo y ese todo que, por supuesto, sea lo mejor. Lo que no se da cuenta de que cada vez que se tira hacia sus espejismos se pega una ostia contra el suelo porque ella no debería ni soñar con tener esos espejismos. Se deja guiar con el corazón pero no se da cuenta de que está roto desde hace tiempo y que cada trozo le dice una cosa diferente y al final se acaba liando y hace lo que no debería hacer. Es tonta por querer escalar a lo más alto de una montaña cuando ella es una simple hormiga. Lee libros y sueña con vivir historias como esas en las que todo son cosas bonitas cuando para una chica como ella no debería ni siquiera esperar ser la prima de la vecina de la amiga de la chica que sí que va a vivir esa historia perfecta. Piensa que algún día puede llegar a ser como ella quiere pero parece que no se ha mirado al espejo realmente, nunca lo va a ser. No se da cuenta de que ella está a años luz de todo lo que sueña aunque lo que sueña cualquier otra persona podría conseguirlo. Ella es tonta de remate. Pero ahora se ha dado cuenta de que así nada va a salir bien. Que siendo la tonta de las ilusiones hasta sus propias lágrimas se ríen de ella. Por eso ahora va a ser fuerte. Va a dejarse de pájaros y pajarracos, va a echarlos a todos. Va a seguir adelante, con la cabeza alta. Intentando superar todas sus equivocaciones a lo largo de todo este tiempo. Porque no vale la pena seguir siendo una ilusa, que piensa en lo imposible y no ve lo que realmente existe a su alrededor.

domingo, 4 de octubre de 2009

El mundo contra mi

Hoy si existe algún Dios se está quedando agusto conmigo. No sabía que había cometido tantos pecados pero me está haciendo pagar muchas cosas. ¿Qué narices he hecho yo?
Que asco de domingo. Nada sale a derechas. Y encima es de esos dias que nunca se acaba, es interminable. Me he levantado pronto (a las 9.30) porque he tenido una pesadilla y ya no he podido dormir. Pero aún así me he quedado en la cama, mayoritariamente para no ir y arrasar con la nevera. Pero no sé que abría sido peor: recuperar los 4 quilos perdidos en un día o pensar en las cosas que he pensado. Me he levantado a las 11. Me propongo a comer algo pero mi cuerpo no está dispuesto a comer, yo creo que como castigo a lo de ayer. Entonces paso de comer y como desayuno un baso de agua y una pastilla que además me ha sentado mal. Hasta las 2 me dedico a pensar (para variar) y después como lo que puedo. Luego jugar a juegos idiotas en el Facebook pero que al menos me ayudan a no pensar. Ducha y a las 6 vuelta por Badia con un amigo. Vuelvo a casa a las 9 con dolor de cabeza, frío y el autoestima perdido. Y aquí estoy que no he podido cenar decentemente porque me duele el estomago, escuchando música que lo único que hace es deprimirme y eso que es alegre y con cara de gilipollas delante del ordenador. Pero lo bueno es que todavíano tengo sueño ni mucho menos asi que aun me espera como mínimo una hora más de este mierda de día.

viernes, 2 de octubre de 2009

Esa...

Sueño con esa.
Esa que me llena.
Esa que me hipnotiza.
Esa que nadie más tiene.
Esa que me ilumina el día.
Esa que para mi es infinita.
Esa que esconde mil historias.
Esa que es fácil, serena, verdadera y única.
Esa sonrisa.

miércoles, 16 de septiembre de 2009

Problemas medioambientales

Como todos sabréis la Tierra está plagada de problemas medioambientales que cada vez nos van haciendo la vida un poco más difícil, aunque en cierto modo todo el mundo pase de largo sin afrontarlos. En cierto modo todos tenemos la culpa de que todo esto este pasando porque todos vimos como iban llegando y ninguno dijo nada al respecto.
Por si alguien no se acuerda voy a recordar los principales problemas que tenemos hoy en día. El problema más grande es la contaminación atmosférica, la cual cada día es peor. Las causas son muy diversas. Una de las causas es la falta de higiene de algunas personas con la consecuencia de olores asfixiantes e insoportables, sobretodo, en lugares cerraros. Otra causa es la mala leche que producen algunas personas nada más aparecer ante tus ojos. Igual que estos factores está la problemática de algunas personas de no saber cuando sobran creando silencios repentinos en lo que a veces eran conversaciones divertidas o interesantes. Otro factor es la poca consideración por lo demás de algunas personas, que se ponen a fumar a tu lado lanzándote ese insoportable humo. Sí, os parecerá raro porque yo misma estoy enganchada a esos palitos de la tos pero eso no quiere decir que el humo no me moleste de una forma horrorosa. Estas personas crean tos y un posible cáncer de pulmón sin que ni siquiera sea algo que tu haces por ti mismo.
El segundo es la deforestación y desertificación de algunos cerebros. No entiendo como hay tanta gente incompetente trabajando en sitio cara al público; al menos podrían esconderlos un poco,¿no? Lo peor es que ocupen el sitio de gente más cualificada. Pero no solo hablo de los incompetentes si no también de esas personas sin personalidad que se dejan llevar por los demás de una manera bastante patética. La deforestación y la desertificación también es causa de la poca lluvia de cultura de los programas de televisión. Con estos no digo que no este bien que den programas de cotilleo si no que no estaría mal que dieran otra cosa, para variar.
Después está ese calentamiento global que nos está revolucionando las neuronas de toda la juventud (sí, me incluyo). Últimamente hay una tensión sexual que casi se puede tocar. Los termómetros están registrando temperaturas récords, nunca la gente había estado más caliente. En este momento muy pocas personas están tonteando con alguien en busca de algo, yo por ahora (y creo que durante un tiempo) no voy a buscar nada. Éste tonteo sin ton ni son cada vez lo entiendo menos. Aunque claro que viendo anoche la televisión vi una de las causas de este calentamiento repentino, ya que, en una hora que estuve viendo la televisión salieron tres escenas que desprendían bastante CO2. Aunque gracias a Dios solo parece que se está dando en el sector más joven. Lo malo será cuando esto se extienda a adultos, entones sí que vamos a tener problemas.
Un problema que a mi me molesta constantemente es la contaminación acústica. Esa manía que últimamente tiene la gente de decir cosas que realmente no piensa o que no dicen nada. Además de tener que decirlas con un tono de voz con la que no solo se entera el de al lado si no toda la calle. Esas palabras te taladran los oídos y se instalan en tu cerebro causando cefaleas, estrés, fatiga y algo de cabreo. Lo peor de todo es que algunos, muchas veces con signos de desertificación o deforestación, se añaden contribuyendo a este estruendo continuo.
Con todo esto quiero decir que deberíamos dedicarnos a contribuir un poco con la conservación del planeta. Y dejarnos de guilipolleces, de dejarnos llevar (e este termino no sé porque uso el plural). Bueno y con todo esto hago saber que hopy me siento un poco ecológica y muy criticona.

lunes, 14 de septiembre de 2009

Bla.

Bla bla bla bla bla bla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla blabla bla bla
Palabras que no dicen nada, que no llegan ni a entrar en mis oidos, que salen directamente, palabras falsas que no escucho, que tienen vetada la entrada en mi cerebro.

sábado, 12 de septiembre de 2009

Pequeño pero jodido problema

Hoy mientras paseaba por Sabadell entre tiendas, parques, gente y patos he descubierto una cosa. Es una cosa que antes no me había pasado. Es una cosa que algunos verán insignificante pero para mí es bastante jodido.
Para que lo entendáis yo pienso que cada uno en un grupo hace un rol, un papel que, quizá sin querer, se interpreta. Pues bien, hoy me he dado cuenta de que mi rol ha cambiado completamente. Antes yo simple emprendía el papel de pareja feliz junto a él. Ahora es todo lo contrario. He descubierto que el papel que ahora hago es de chica que no puede mirar mucho rato a otra pareja porque el corazón se le parte en mil pedazos. No puedo ver la felicidad de las parejas porque me recuerda miles de momentos, de risas y de besos que en estos momentos me duelen. Muchos pensaran que es normal, que acabo de salir de una relación larga y que durante un tiempo me dolerá. Yo también lo pensaba, lo que no pensé es que fuera de esta manera. Es como si me estuvieran sujetando la cabeza y obligándome a ver en una pantalla en 3-D todo lo que más me duele y echo de menos.
Yo ya he pasado otras separaciones pero nunca me había pasado este. Siempre había adoptado el rol de pasar del ex y punto. Pero esta vez no es así y lo único que espero es que cambie muy pronto.

miércoles, 9 de septiembre de 2009

Contra ellos

Lo he estado pensando y al final me voy a hacer lesbiana. Estoy hasta los huevos de todos los tíos de este mundo. ¿Porqué narices todo hombre que entra en mi vida me acaba haciendo daño? Estoy hasta las narices. ¿Porqué la naturaleza nos tuvo que poner este castigo a las mujeres? Sería mejor que los espermatozoides salieran de una planta y así los hombres no tenian razón de existencia.
Hablando en serio, pensando tras un largo rato, no he sabido encontrar un solo hombre que haya entrado en mi vida y no me haya hecho daño. Bueno mi padre, que aunque alguna vez me haya reñido el lo tiene permitido. Creo que si a las mujeres nos hubiesen valorado desde un principio la historia que estudiamos en el cole y la situación actual del mundo sería muy distinto. Si nos hubiesen dejado gobernar y opinar dudo que hubiese habido una Guerra Mundial y, aun menos, dos. Además, pensad, ¿cuántas mujeres hay que hayan sido asesinas en seria, villanos, dictadores...? Claro que habrá casos pero ni punto de comparación de hombres. Bueno si alguno se ofende ya sabéis lo que dice el dicho: ajo y agua y a quien no le guste que no mire.
Y no, no me voy a hacer lesbiana, me gustan demasiado los tíos aunque la mayoría (por no decir todos) sean unos imbéciles. Quizá ya mañana no tenga esta vena feminista y no tenga ganas de que los hombres desaparecieran, pero lo que sí que quiero mandar un mensaje a todo hombre que lea esto: a veces tocáis muchos los ovarios.

martes, 8 de septiembre de 2009

Mis 7 queridos pecados

Estaba tranquilamente por Internet y he visto algo referente a los 7 pecados y como me aburría y tenía ganas de leer me ha dado por buscar cuales eran (ya que mi memoria no llega a cuando me lo explicaron cuando iba a catequesis). Y al verlos me ha entrado la risa y me ha dado por escribir un poco.
El primero es la soberbia, en wikipedia lo definen como deseo por ser más importante o atractivo que los demás, fallando en halagar a los otros. Halagar a otros no me cuesta pero desear ser mejor que otros lo deseo mucho. Mi conclusión: soy soberbia, aunque sea un poquito. El segundo es la Avaricia que también la cometo como ya he dicho no me gusta compartir a la gente, me gusta quedármela toda para mi. Por tanto también soy avariciosa. La pereza y la gula. Pfff... me gustaría no cometer estos dos pecado porque contra más lo cumplo más se hinchan mis michelines. Jajaja. Bueno llevo cuatro de cuatro. Ira también pero a pocas personas se la otorgo, a unos cuantos solo les otorgo mi indiferencia que me cuesta menos trabajo que la ira y es un sentimiento menos intenso. Otro pecado para la lista. Envidia no soy envidiosa la verdad pero estoy segura de que alguna vez he envidiado algo aunque sea un poquito. Y por último, y el que más me gusta, la lujuria. Esta tiene el record entre mis pecados =$
Entonces después de dar un pequeño repaso por cada uno de los pecados y verlos en mi día a día he llegado a una conclusión: prefiero quemarme toda la eternidad en el infierno a pasarme toda la vida echa un muermo.

domingo, 6 de septiembre de 2009

Negativismo

No sé que me pasa. Todo lo que me ocurre me parece un mundo y cada vez me pierdo más en esos nuevos mundos sin sentido ni final. Cada vez que alguien me dice adiós me pregunto si algún día me dirá un hola y me entran unas ganas irremediables de llorar. Lloro por todo. Hoy he llorado mientras leia "El sentimiento negativo", cuando leía mis propios textos, mientras recordaba buenos momentos, cuando recordaba los malos, mientras intentaba mirar hacia el futuro, cuando me he sentido sola, mientras me miraba al espejo, cuando mi gata ha venido a hacerme mimos, al oír una noticia que me ha roto un poco más el corazón, al mirar unas fotos y ahora, mientras escribo este texto. Nunca he estado tan negativa y mira que soy de las que siempre ve el vaso medio vacío. Me duele tanto tantas cosas... Ahora mismo me veo en vuelta en miles de recuerdos bonitos, promesas rotas y sueños vacíos.
Como alguien me ha dicho hoy soy como una tortuguita, por fuera tengo una fachada dura pero por dentro con un solo dedo me puedes aplastar. Aunque me gusta más la metáfora de mis uñas porque personalmente las tortugas me dan bastante asco aunque es lo que provoco a alguna gente. Y bueno por si alguien se lo pregunta las uñas de mis manos están perfectas como siempre van a estar con la mayoría de la gente, pocas personas me van a ver quitándome la máscara de esmalte que cubre mi tristeza...

viernes, 4 de septiembre de 2009

Siniestro total.

Sola, abandona y idiota. Así me siento. Que qué me pasa nada. Que estoy en mi casa con cara de guilipollas delante del ordenador y pensando porqué coño soy tan tonta. Sí, tonta por esperar una puta invitación de alguien. Invitación a qué os estaréis preguntando. Pues a un concierto al que van todos mis supuestos amigos (aunque pronto dejaré de llamarlos así creo). No sé.. vale que con algunos no vaya ya mucho ya que al separarme de mi novio, su amigo, haya dejado de ir con ellos tanto (y en cierto modo me han demostrado que nunca he sido realmente su amiga). Pero lo peor de todo soy yo que incluso estaba ilusionada. ¡Que asco de día de mierda! Estoy de los nervios. Desesperada. Me quiero pegar un tiro. Hoy no he hecho más que cagarla. Y encima, en vez de intentar arreglar las cosas, me voy a mi casa. ¿Para qué? Porque se suponía que una amiga iba a quedar conmigo y íbamos a hablar para quedar. Bueno me podría morir esperando. Ya no pienso depender de nadie. A la mierda todo el mundo y los compromisos. ¿Para que sirve escuchar cuando después, cuando tu necesitas que te escuchen, nadie lo hace? Quiero desaparecer, aunque para muchos ya lo haya hecho. Tonta, demasiado esperanzada, que pienso que la gente tiene buenas intenciones, ingenua... no sé con que más me podría definir. Yo no sé para que cambio, para que intento dar más pie a la gente, en confiar más para que después me de contra un muro. Igual que si fuera a dos cientos y me estampara contra un muro de hormigón. Siniestro total. Aunque creo que sería mejor eso a esto, por lo menos habría corrido adrenalina por mi cuerpo a causa de la velocidad antes de estamparme. Y no esto, la decepción corre por mis poros.



Depresiva

Acabo de salir de la bañera. He decidido darme un baño relajante cuando he notado que me iba a costar mucho parar de llorar. Tenía todos los músculos tensos y un lloro un tanto histéricos que me entrecortaba la respiración. Entonces he llenado la bañera de agua caliente mientras me quitaba la ropa y evitaba mirarme al espejo ya que cada vez que me miro descubro un nuevo defecto que se acaba convirtiendo en un complejo más para la lista. Finalmente, después de cinco minutos mirando como se iba llenando la bañera, me he metido en el agua. Desde el principio el contacto del agua caliente con mi piel me ha relajado. A continuación me he concentrado en ir relajando cada uno de mis músculos Cuando parecía que lo había conseguido me he puesto de nuevo a llorar. Me he sentado, con las rodillas dobladas y abrazándomelas. Entonces he visto mis pies y mis uñas totalmente descuidadas, había unas cuantas que no tenían ni rastro de esmalte. Instintivamente me he mirado la de las manos. Estaban perfectas. Es extraño pero se podría comparar el cuidado de las uñas conmigo misma. Las uñas que mejor se ven están cuidadosamente tapadas con una falsa capa de alegría. La de los pies, siempre oculta por los zapatos, están descuidadas y tienen un aire desolado y triste. Al final me he cansado de compararme con las cosas. "Me estoy volviendo paranoica o loca, no sé que es peor", he pensado. Quito el tapón de la bañera y cojo el albornoz. Y entonces, involuntariamente, veo mi reflejo en el espejo: rimel corrido, ojos rojos e hinchadas y el labio sangrando. Perfecto. Debería dejar de morderme el labio...Y después ha sido cuando me he puesto a escribir medio tumbada en la cama aun con el albornoz, con un terrible dolor de cabeza y unas lágrimas que amenazan con volver a salir. Me tomaré una tila antes de dormir.


jueves, 3 de septiembre de 2009

Mi cielo

Es algo raro pero yo le contaba mis problemas a la almohada. Tuve ese vicio desde hace un tiempo, desde que la luna que iluminaba mi noche desapareció. Yo encontraba algo de consuelo en llorarle y contarle mis problemas a ella y cuando la necesitaba la abrazaba porque sabía que ella nunca se iba a quejar. Pero hace un tiempo que ya no encuentro consuelo a mi desconsuelo. Mi almohada ya no me sirve. No quiero una almohada que calle. Necesito que me abracen y me diga que todo va a ir bien y que no me preocupe por que la Luna acabará volviendo, tarde o temprano. O, todo lo contrario, que me diga que mi problema no se va a resolver que no lo intentara más y que tirara las esperanzas por la ventana porque la luz que iluminaba mis noches no volvería a aparecer. Pero, durante un tiempo, no hubo nada ni nadie que me consolara. Pero, entonces me propuse mirar por la ventana y vi las estrellas... esas estrellas que la Luna había tapado con su luz y yo, cegada por su bonita luz, las había olvidado. Y entonces me di cuenta de que las estrellas nunca se habían ido y que siempre estarían allí. Simplemente estaban detrás de esa hermosa luz que daba la Luna. Aunque solas no daban la misma luz que la Luna todas ellas, juntas, sí que la daban. Al cabo de unos días la Luna volvió a aparecer. Pero esta vez no olvide a las estrellas, y la Luna tampoco las eclipsó con su luz, porque yo, además de haber hecho más grande mi corazón y haber llenado ese nuevo hueco con ellas, también mis ojos se volvieron más agudos y ahora podía verlos a todos. Y así fue como pude ver a mis estrellas y a mi Luna todas juntas. ¿Que qué le pasó a la almohada? La almohada, ese objeto sin opinión y que en cierto modo me intentó ayudar, aunque no lo consiguió; ella se quedó ahí donde estaba antes de que empezara a confiar en ella, en el sitio donde no le venía la situación demasiado grande.


miércoles, 2 de septiembre de 2009

Querido tú,

Últimamente me encuentro sola entre el silencio de la noche. Echo de menos tu piel, tus caricias y tu cuerpo. Lo único que me falta eres tú y sin ti no puedo ser feliz. Por ti podría nadar el río más largo que me lleve al océano más oscuro y misterioso hasta llegar al continente más recóndito y salvaje solo para que tu mirada se cruce con la mía. Solo eso, una mirada, la tuya. Y es que sería capaz de cualquier cosa por ti. Te seguiría al fin del mundo para estar contigo. Ahora más que nunca me he dado cuenta. Cuando más me faltas. Se puede hablar de otros hombres pero ninguno será como tú. Tu eres mío y yo tuya. Ya nadie lo puede cambiar.
Los dos tenemos algo que muchos darían lo que fuera por tenerlo: un amor verdadero. Poca gente puede conseguir eso, pero nosotros lo hemos hecho. Nos damos todo sin esperar nada a cambio. Y me he dado cuenta de que no se trata solo de quererse incondicionalmente sino, de no verte a ti mismo con nadie más que con esa persona, intentar contemplar el futuro y verte a ti mismo con él, sentir que es tu sino. Es algo indescriptible. De lo único que me arrepiento es de no haber visto antes todo esto. Ahora mismo tengo ganas de ti, de pasar todo el tiempo que pueda contigo, de poder tocarte, de poder ver cada una de tus virtudes y cada uno de tus defectos con mis propios ojos, abrazarte cada noche, oír cada uno de tus suspiros, verte cada mañana, escuchar como susurras mi nombre, reír y llorar contigo, contarte todos mis secretos y oír los tuyos.
Creo que aquel invierno hice una buena elección y, pase lo que pase, sé que lo que siento por ti es verdadero y único. Nunca había tenido un grado de implicación así con nadie y es algo que me llena de vida y de esperanza para seguir avanzando en el día a día. Nuestro amor le puede a la distancia y a todos los malos momentos. Nada se puede comparar a mi amor por ti.
Atentamente,


Yo

martes, 1 de septiembre de 2009

Él

Poco a poco todo ha ido cambiando. Ahora echo de menos cuando me decías te quiero y se te iluminaban los ojos, cuando en clase, sin que nadie se diera cuenta me pasabas un papel con dos simples palabras: te quiero. Añoro cuando, cada vez que me veías, una sonrisa se extendía por tu cara y alargabas los brazos hacia mí y me dabas un beso que yo cada día notaba mejor. Cuando íbamos por la calle cogidos de la mano hablando de cualquier cosa y reíamos. Echo de menos cuando me llamabas enana, imbécila o cualquier otra cosa que se te ocurriera. Echo en falta el cariño que antes me dabas. Y ahora, en estos momentos, mientras una lágrima baja por mi mejilla. Te echo en falta toda tu persona: tus ojos, tu boca, tus manos, tu pelo, tus besos, tu caricias, tus abrazos... Y es que te echo de menos más que nunca. Tengo miedo a que nada funcione. Quiero volver a ser como éramos antes, que con solo una palabra había una larga conversación, que con una mirada había un beso, con un roce un abrazo...

lunes, 31 de agosto de 2009

Sueños rotos

De pequeña soñaba con ser princesa. Tener una gran habitación de color rosa, con un gran armario donde tendría miles de vestidos y zapatos bonitos y encontrar a mi príncipe azul. Un poco después quería ser una gran cantante a la que todo el mundo quisiera e ir por la calle firmando autógrafos y hacerme fotos con todo el mundo, conocer a todos los famosos y que el cantante más guapo de todos fuera mío. Unos años más tarde, quería ser modelo y que todos me admiraran por lo guapa que sería. Y ahora... ahora no sueño con nada de eso. No quiero ser princesa porque no todo es de color de rosa y no existen los príncipes azules; no quiero ser cantante porque odio cantar, por lo mal que se me da y por que no me interesa conocer a todos los famosas y estoy segura que el más guapo de todos es debe de ser egocéntrico y tonto; tampoco quiero ser modelo, porque no tengo ni el cuerpo, ni la cara ni las ganas de hacerme fotos. Ahora lo único que quiera es ser feliz pero estoy viendo que se plantea igual de fácil que ser princesa, cantante o modelo.

Una de amigos

La confianza según la Real Academia Española es depositar en alguien, sin más seguridad que la buena fe y la opinión que de él se tiene, la hacienda, el secreto o cualquier otra cosa. Pero cuando alguien traiciona esa fe que pones en él todo cambia. Yo realmente me he sentido muchas veces traicionada por los amigos. Mi caso no es muy normal. Siempre he sido una chica alegre con los amigos, incluso extrovertida, ahora ya no. Yo tengo desconfianza hacia la gente desde que, aún no sé porqué, me separé de todas mis amigas cuando empecé con un chico. No digo que fuera culpa de mis amigas ni tampoco mía y menos aún del chico. Simplemente creo que la cosa venía de mucho más atrás, cuando el grupo en cierto modo se fue fisurando, y yo fui la primera en dar el paso a romper el trozo que aun me unía a ellas. Entonces lo único que pude hacer fue apoyarme en él... Él me apoyo en todo momento...me hizo sonreír y me proporciono todo el amor y el cariño que podía dar una persona. Pero también sé que en el fondo deseaba que encontrara a alguien en quien confiar además de él por si alguna vez se rompía lo nuestro. Y yo me apoye en ellos, sus amigos. Ellos se convirtieron en mis pequeños amigos, aunque nunca llegue a confiar del todo en ellos, no podía... Era algo raro, quizá fue porque notaba que no me miraban mucho a la cara y que sabía que cuando les contaba algo sobre él llegaba al poco tiempo a sus oídos. Sé que siempre que me han intentado ayudar lo han hecho de buena fe y he aceptado sus consejos y eso se lo agradezco a todos ellos, también sé que a veces han confiado en mí pero igual que yo sé que ellos nada más me contaban lo que les interesaba... Nunca llegué a encontrar en ellos lo que ellas me proporcionaban, aunque me mostraron otras cosas, me hicieron reír y me proporcionaron buena compañía. Aunque como desde la separación de mis amigas, mi desconfianza hacia la gente y mi egoísmo de no compartir a mi pareja (la persona para mi más importante) salio a flote y poco a poco me fui alejando de ellos por múltiples razones... Ahora me he dado cuenta de muchas cosas... Porque ahora es cuando él no puede estar conmigo, no me puede abrazar o hacerme reír, porque el problema es con él. No creo que sea una cosa definitiva, pero me duele el corazón cuando pienso que no estoy con él. Pero aquí no estoy hablando de mi historia de amor así que pasaremos por este tema sin tocarlo más... Lo que quería decir es que ahora que no lo tengo es cuando me he dado cuenta de que algunas de ellas todavía siguen estando... A lo largo del tiempo, dieron señales y muestras de que seguían queriendo ser mis amigas pero yo con mi miedo a que me hicieran daño lo dejaba pasar o dejaba que me comieran la cabeza otras personas y me llegue a creer que eran malas. Pero ahora estoy viendo lo ciega que estuve, de lo tonta que fui dejando pasar oportunidades de volver a ser su amiga y les agradezco a ellas que aunque mi comportamiento siempre ha sido idiota y bastante reprochable cuando he estado mal han estado para hacerme reír, para distraerme y para darme un poco de su cariño. A ellos, también les podría decir algo... Y es que sé que para muchos nunca pasé de ser la novia de su amigo y ahora me lo han demostrado, para otros sé que no aunque algunos preferiría que me hubiesen dejado en paz y que se metieran en sus asuntos porque no hacen más que cagarla.
Tengo ahora unas cuantas cosas claras: la primera de toda, y más importante, es que si vuelvo con él no voy a volver a dejar a mis amigas, aunque sea durante este último año de bachillerato les voy a dar todo el por saco que no les he dado en este año y 7 meses; segundo, no pienso ser la tonta que consuele a gente la cual no me valora o que lo único que intenta es llamar la atención.
(Si alguien lee esto y se siente identificado con alguna de las cosas malas que digo que lo diga a la cara que no vaya rajando (: )

domingo, 30 de agosto de 2009

Algo así como una presentación

No me gustan las presentaciones, lo veo algo impuesto. Pienso que no importa un apellido o la población donde vives, considero que en la antigüedad puede ser que importase, pero estamos en el siglo veintiuno así que lo veo algo sin importancia. Aunque no sé si era peor antes o ahora, que se juzga por el aspecto. Yo pienso que lo que verdaderamente vale la pena de una persona es su interior. No digo que no lo haiga hecho, porque he sido una persona que durante mucho tiempo me guiaba más por la primera impresión y que muchas veces ni intentaba conocer a la persona; pero he aprendido, a base de palos, que puede ser que el guapo y simpático sea una mala persona y que el menos agraciado tenga una belleza interior que poca gente tiene. Por todo esto he decidido que no voy a hablar de donde soy, de cómo me llamo, de que cuidad soy o mi aspecto físico, sino de lo que realmente importa.
Empezaría hablando de mis cosas buenas pero es que tampoco hay demasiadas y son más interesantes las malas. Así que empecemos por mi egoísmo. Porque soy egoísta y además caprichosa. Pero mi egoísmo no es respecto a no querer compartir con mis amigos sino de no querer compartir a mis amigos. Y respecto a lo de caprichosa… los que más me conocen lo saben bastante bien, aunque no son muchos, me sobran bastantes dedos de la mano si me pongo a contarlos. Y eso, es por otro defecto. Tengo una gran desconfianza hacia los demás. Tengo un miedo constante a que me dañen o a no gustarles o, que cuando les haga un hueco en mi corazón, me abandonen. Tengo más cosas malas pero prefiero no contarlas que no quiero asustar demasiado.
Bueno, cosas buenas… a los que considero mis amigos les intento cuidar y entregarme a ellos (sin pensar mal) de manera incondicional. Aunque a veces cueste y cuando me enfado me enfado mucho, demasiado, sobretodo, si me siento traicionada. Me gusta ayudar a la gente. Soy detallista aunque pocas veces lo puedo demostrar porque mi dinero es bastante escaso, pero ya estoy acostumbrada.
Mis gustos se reducen a la lectura y la música. En la lectura sobretodo Crepúsculo. Ssoy una friky que se ha leído los libros cuatro veces cada uno, ha visto la peli tres mil veces y cada día mira la página web unas veinte veces. Y la música me gusta de todo, pero siempre que me digan algo… Cuando estoy triste baladas (generalmente en inglés) que hablen más o menos de lo que me pasa (sí, en cierto modo es recordar más el asunto pero bueno..) cuando estoy alegre y enamorada: house y música con letras que hablen de alegría y historias de amor. También me gustan los éxitos de los 80’ (L). Eso sí, nunca me veréis cantando. Lo odio. Ah! Y también me gusta estudiar, me siento bien aprendiendo y me encanta sacar buenas notas y ver la cara de algunos cuando no consiguen superarme, sí soy algo orgullosa. Aunque la frase que más diga es no sé…
Y, bueno, por si a alguien le interesa: me llamo Laura, vivo en Badia (que, por cierto, la odio) y tengo dieciséis años y respecto a mi físico mejor no hablar.